İLİŞKİLERİ İNŞA ETMEK
Bugün psikolojide çoğunluğun kabul ettiği görüş,insanın doğuştan tamamen iyi veya kötü bir varlık olmadığıdır.insan doğduğunda hem işbirliğine hem de saldırganlığa eğilimlidir.diğer insanlarla işbirliği mi yapacağını yoksa saldırganlık mı sergileyeceğini veya ne zaman dost ne zaman saldırgan olacağını yaşayarak öğrenir,kendisi kararlaştırır.
Bazı kuramcılar,insanın nasıl bir varlık olacağını sadece genetik özelliklerin bazıları sadece çevre şartlarının öğrenmenin belirleyeceğini varoluşçu yaklaşımsa insanın ne olacağını sadece kendi özgür seçimlerinin iradesinin belirlediğini savunur.bu üç görüşün üçü de tek başına geçerli değildir.varolma,uzlaşma,gelişme söz konusu üç öğe yani genetik yapı,çevre şartları ve özgür irade bir bütünlük içinde kişiliğimizi davranış örüntülerimizi ortaya çıkarmaktadır.
İnsanın doğuştan sahip olduğu eğilimler,öğrenme süreci içinde kişisinin kişisel seçimleriyle dostluğa veya düşmanlığa dönüşür.insanın davranış örüntüsünde genetik yapının öğrenme sürecinin etkisi vardır;ancak insan,genlerinin veya çevre şartlarının basit bir kuklası değildir.kişiliğin davranış örüntülerinin oluşumunda kişisel seçimlerin de önemli rolü vardır.sonuçta insan,kendisini büyük ölçüde kendisi inşa eder.
Bir inşaatta malzeme önemlidir,bir ev yapabilmek için tuğlaya çimentoya ihtiyaç vardır,ancak sonuçta evi malzeme yapmaz,siz yaparsınız.insan ilişkeri de öyle,ilişki örüntümüzü biz inşa ederiz.
İlişkilerimizi,dostluklarımızı,düşmanlıklarımızı biz inşa ederiz,bazen zayıf temeller üzerine,bazen güçlü temeller üzerine biz inşa ederiz.bazen de zayıf temellere oturtulmuş ilişkileri,daha sonra depreme dayanıklı hale getirir gibi sonradan güçlendiririz.bu ara da aşkı da biz inşa ederiz…
