ÇOCUKLA ÇOCUKLAŞMAMAK,ERGENLE ERGENLEŞMEMEK
Ergenlik dönemindeki gençlerin kendilerine özgü düşünme-davranma şekiller vardır.ana babalar ergenlerle zıtlaştıklarında farkında olmadan onlara benzemeye başlarlar.oysa onlar gibi olmamalıyız.onları anlamalıyız,onlarla empati kurmalıyız.onlarla empati kurmak demek ,kendi bakış tarzımızın dışına çıkıp onlara onların bakış tarzlarıyla bakabilmek demektir.
Farklı bakış tarzları yeni iletişim şekilleri getirir bizlere.tipik bir ergen davranışına farklı gözlerle baktığımızda neler olabileceği konusunda bir örnek verelim:
On üç-pn dört yaşındaki oğlanlarda tipik bir kıyafet görürsünüz,göğüs bağır açıktır,spor ayakkabılarını bağlamamışlardır,ayakkabının dili dışarıdadır,bağcıklar iki yandan sarkar.bunu gören babalar sinirlenir:”oğlum evladım şu ayakkabıyı bağla,basıp düşeceksin,”derler.bu tavır olaya birinci bakış tarzıdır,aynı olaya şöyle de bakabilir miyiz?
Siz bu delikanlıyı hayatta ilk ve son kez böyle dili dışarıda ayakkabılarla görmektesiniz,az sonra belki bir yıl belki altı ay sonra fiyonk atıp sizin istediğiniz şekilde giyecek ve siz onu hayat boyu bir daha hiç böyle lambur lumbur ayakkabılarla görmeyeceksiniz.bakın ve ileride sizin için bir nostalji olacak şu tuhaf ayakkabıları keyifle seyredin..:)
Bakabilirmişiz..eğer bakarsa,gence yönelik öfkemiz azalır,uzlaşma yoluna girebiliriz.
